Hoe IK ineens een fire walker werd

Tony Robbins is een groot voorbeeld voor me. Voor degene die hem niet kennen; Tony Robbins is een Amerikaanse coach, spreker en schrijver. Hij is een master in NLP en heeft al heel veel bekende mensen geholpen naar meer geluk en succes in hun leven. Hij organiseert jaarlijks seminars wereldwijd en mijn grootste wens was om daarbij eens aanwezig te mogen zijn.


Ik weet nog goed dat ergens in 2018 een lijstje maakte met de dingen die ik nog graag wilde bereiken in mijn leven. Je kent het wel, zo'n lijstje van wat je in 1 jaar, 2 jaar, 5 jaar en 10 jaar wilt bereiken. Een van die dingen was dus naar Londen om het seminar Unleash The Power within bij te wonen. Ik had deze onder het rijtje 5 jaar geplaatst. Nadat ik vol tevredenheid mijn lijstje teruglas bedacht ik ineens of het misschien mogelijk zou kunnen zijn om eerder naar zo'n seminar te gaan.

Ik begon mijn zoektocht en kwam uit bij Succesgids, een organisatie die dit soort evenementen organiseert. Zij boden tickets aan voor dit seminar in 2019, binnen een jaar dus. Zou dat mogelijk voor me zijn? Dat kost vast heel veel geld.


Toch was mijn nieuwsgierigheid getriggerd en ik besloot deel te nemen aan een webinar met uitleg over dit event. Daar werden uiteraard aanbiedingen gedaan en zo kwam ik er achter dat het misschien toch wel haalbaar voor me was.

Maar dat was nog maar hobbel 1, want hoe ging ik dat dan thuis doen? Mijn dochter van 7 gaat dit echt niet tof vinden. Eerst maar eens in gesprek met mijn partner. Hij gaf aan dat wanneer ik dat echt wilde doen ik er gewoon voor moest gaan en dat zij het echt wel 6 dagen zouden redden zonder mij. En zo werden opa en oma ingeschakeld en kregen we het plaatje rond en kon ik op zoek naar een accommodatie in Londen. Succesgids bood hotels aan waar je met een andere cursist een kamer kon delen, maar dat zag ik niet zitten, ik wilde echt een kamer voor mezelf. Uiteindelijk vond ik een betaalbaar hotel en kon ik vliegen vanaf Eelde. En zo kwam een droom wel heel dichtbij.


En toen werd het maart 2019 en ging ik in mijn up richting Londen. Ik kan je vertellen dat ik het megaspannend vond en wat ik het meest lastig vond is hoe ik in godsnaam vanaf het vliegveld in Londen bij mijn hotel kwam. Daarvoor had ik een flinke treinreis voor de boeg en laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn. Het openbaar vervoer werkt in Londen net even, voor mij iets minder overzichtelijk, als in Nederland. Gelukkig waren er nog twee mannen die ook dezelfde route namen en waar ik op aan kon haken. En zo kwam ik eindelijk op de plek van bestemming aan.


Aan het einde van die dag kon je naar de locatie waar het seminar werd gegeven om je alvast in te schrijven en je werkboek op te halen. Daar kwam ik in gesprek met een leuke meid waar ik 's avonds een hapje mee heb gegeten.

En toen begon het: de lichten gingen uit, er kwam opzwepende muziek en daar werd Tony Robbins aangekondigd. Man wat een vertoning, wat een vent! Een en al adrenaline in mijn lijf en kippevel all over the place. Die man straalt zoveel energie uit, je weet niet wat je ziet en hij blijft je boeien. De dagen waren lang, soms wel heel lang, maar wat kregen we een informatie en wat werden we versterkt. iet wat me overkwam. Maar, ik had me voorgenomen om all in te gaan, ook al het misschien even niet zo comfortabel zou zijn,z en dus slikte ik mijn schrik weg en zocht een plekje.


En toen begon het: de lichten gingen uit, er kwam opdwepende muziek en daar werd Tony Robbins aangekondigd. Man wat een vertoning, wat een vent! Een en al adrenaline in mijn lijf en kippevel all over the place. Die man straalt zoveel energie uit, je weet niet wat je ziet en hij blijft je boeien. De dagen waren lang, soms wel heel lang, maar wat kregen we een informatie en wat werden we versterkt!


Op de eerste dag stond in de avond een fire walk gepland; lopen over hete kolen. Nou dat ging ik dus echt niet doen he? Ik zie me al over hete kolen lopen en dan mijn voeten verbranden zeker. No way!


De hele middag werden we klaargestoomd voor de fire walk en op een gegeven moment gingen we met die 15000 man richting de parkeerplaats waar de kolen klaarlagen.

Om me heen hoorde ik YES, YES, YES!

Inmiddels twijfelde ik allang niet meer of ik dit ging doen, IK GA DIT GEWOON DOEN! IK KAN DIT!

In de meute liep ik op mijn blote voeten mee richting parkeerplaats en naarmate we dichterbij kwamen rook ik de kolen al. Het was heel erg donker buiten en we gingen als een soort golf die kant op. En ineens was het zover, nog één persoon voor me en dan was het mijn beurt.


En ja hoor, daar ging ik, zonder twijfel liep ik over kolen en ik voelde niks aan mijn voeten. Aan het einde greep een coach mij omdat ik er al overheen was, maar dit niet in de gaten had. Ik stond al weer op het koele gras, maar mijn voeten hadden het verschil niet gevoeld. Het ging allemaal heel snel en achteraf vond ik dat best jammer, want het voelde alsof ik het moment niet helemaal bewust had meegemaakt. Maar wat vond ik het stoer, ik had het gewoon gedaan! Ik heb nog een certificaat om te bewijzen dat het echt zo was, voor het geval ik ooit nog even zou twijfelen :-)


De 4 dagen zijn voorbij gevlogen en zo kwam de dag dat ik weer richting huis zou gaan. Inmiddels was ik mijn man en kind behoorlijk gaan missen en had echt zin om weer terug te gaan. Omdat ik het zo jammer vond dat ik de fire walk niet helemaal bewust had meegemaakt besloot ik om nog even terug te gaan naar de parkeerplaats, even weer opnieuw beleven. En toen voelde ik echt de kracht van deze oefening. Het gaat tenslotte niet zozeer om het over de kolen lopen als wel om het feit dat je in staat bent om dit te doen. Dat je je brein zo kunt beïnvloeden dat je het zonder twijfel doet. Als je dit kunt/durft wat kun je dan nog meer?


Ik moest in mijn uppie terug naar het vliegveld en dus weer met dat rottige openbaar vervoer, ik besloot op tijd te vertrekken voor het geval het misschien 'verkeerd' zou gaan. Het eerste stukje ging prima, maar toen moest ik overstappen op een trein die ik niet kon vinden. Ik zocht me rot en de tijd tikte maar door. Uiteindelijk vond ik de trein die voor mijn neus wegreed. Gauw ging ik kijken wanneer de volgende trein zou komen. Die bleek een stuk later te vertrekken en daarmee kwam mijn vlucht in de knoei.

Ik begon nu toch écht de zenuwen nu te krijgen en het huilen stond me nader dan het lachen. Ondertussen had ik een vlucht erna opgezocht, maar die ging veel later en was ook nog eens rete duur. Ik moest en zou die vlucht halen. Uiteindelijk heb ik de beide mannen gebeld en aangegeven dat ik in de problemen zat. Zij hebben contact gezocht met het vliegveld en de dame achter de balie was welwillend. Zij gaf aan dat als er een rij zou staan ik daar omheen mocht en dan zo snel mogelijk in mocht checken.


Met geknepen billen zat ik in de trein en toen schoot het ineens door mijn hoofd. Wat zou ik in plaats van te stressen nu ook kunnen doen? We hadden geoefend op situaties naar je toe trekken. Zo erg voor je te zien dat het gaat lukken, dat het uiteindelijk ook zo is. En dus besloot ik die tool in te zetten, ik had tenslotte toch niet echt een andere optie.


Ineens zie ik voor me een vliegveld opdoemen. Huh? Ik check bij de passagier naast me of dit het vliegveld is die ik zoek. Ja, natuurlijk. Hoe lang duurt het voordat we er zijn, vroeg ik. Nog ongeveer 5 minuten. En in plaats van dat ik waarschijnlijk een kwartier te laat zou zijn, had ik nu ineens een half uur over. Mijn hart maakte een sprongetje!

Ik spurde de trein uit en rende mijn longen uit mijn lijf richting de balie waar de dame me lachend ontving. Meteen door naar de incheckbalie en zo was ik toch nog ruim op tijd. Ik weet nog goed hoe verbaasd de beide heren me aankeken:-)


En zo kwam ik zo'n twee uurtjes later aangevlogen op Eelde airport waar ik mijn man en kind al vanaf afstand kon zien.

Toen ik eenmaal door de poort kwam werd ik besprongen door mijn dochter. Toen we samen naar het toilet gingen wilde ze me niet loslaten, ze had me zo gemist vertelde ze huilend. Ik mocht dit nooit meer doen!


Ik kijk terug op een mooie tijd in Londen. Wat heb ik veel geleerd en wat was het een belevenis. Een once in a life time event.

Nu toch nog maar even wachten totdat mijn meisje wat ouder is voordat ik naar Amerika vlieg voor het Date with Destiny seminar:-)



10 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven