Een beetje meer zelfliefde is wel op z'n plaats

Pijn kan je dag goed vergallen. Daar kan ik inmiddels goed over meepraten. Ik ben namelijk inmiddels sinds september vorig jaar onderweg met rug,- bekken,- en heupklachten. Een continu zeurende pijn die ervoor zorgt dat ik me niet lekker voel en die me af en toe moedeloos maakt. Want niet lekker kunnen bewegen heeft invloed op alles.


En dan heb je af en toe een moment dat het wat beter lijkt te gaan. Dat de behandeling aanslaat en ik warempel een wandeling van een half uurtje kan maken in plaats van een rondje door de straat. Het moment waarop ik denk te kunnen gaan opbouwen en ik mezelf in gedachten als zie hardlopen bij de plas. Maar dan volgt toch weer de terugslag en kan ik weer overnieuw beginnen, mezelf afvragend wat ik toch steeds verkeerd doe.


Me er tegen verzetten heeft al helemaal geen zin heb ik gemerkt, want daarmee maak ik het erger en is het een beetje alsof ik iemand buiten de deur probeer te houden die sterker is als ik. Die strijd win ik niet. En dus probeer ik mee te gaan in de pijn en te accepteren dat het even is zoals het is. Hoe lastig ik dat ook vind.


Jaren geleden zei iemand eens tegen me "in jouw vertraging liggen de antwoorden". Dat is een uitspraak die ik nooit ben vergeten. Maar laat dat vertragen nou net niet zo mijn ding zijn. Ik ben een beetje het type van nait soezen maor deurbroezen, oftewel niet zo piepen.

Ik heb namelijk nogal een hekel aan mensen die veel slachtoffergedrag vertonen en mag van mezelf daar niet te lang in blijven hangen. Eerder was het zelfs zo dat ik van mezelf al helemaal niet mocht piepen, dus ik heb daarin al wat vooruitgang geboekt:-)


Eigenlijk zo ik vanmorgen een training gaan volgen, maar ik heb besloten dat vandaag een dag is om even lekker bij te tanken en me over te geven aan dit vervelende gevoel. Gewoon een dag om even lekker te niksen en alleen die dingen te doen waar ik zin in heb. En dat is niet heel veel denk ik, maar is precies wat mijn lijf nu nodig heeft.


Je altijd hard opstellen tegenover jezelf is iets wat je zeker niet moet doen, daar ben ik inmiddels wel achter. Het haalt je naar beneden en zorgt ervoor dat je steeds minder van jezelf ga houden. Want hoezo zeg je tegen een vriendin in een zelfde soort situatie dat ze het rustig aan moet doen en goed voor zichzelf moet zorgen, en zeg je tegen jezelf dat je niet zo moet zeuren? Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op! Een beetje meer zelfliefde is dan ook wel op z'n plaats.


Nu zeg ik elke dag tegen mezelf dat ik van mezelf hou. Er hangt een foto van mij als klein meisje bij mijn bureau waar ik elke dag even naar kijk. En ook al voelt het gek om tegen jezelf te zeggen dat je van jezelf houdt, het werkt wel. Het zorgt ervoor dat ik mezelf wat aardiger, leuker en waardevoller voel. Als ik nu naar mezelf kijk in de spiegel denk ik: jij bent oké. Ik heb alles in me om van waarde te zijn en ben precies goed zoals ik ben.


Words matter. Als er een microfoontje op ons hoofd zou worden gezet zouden we schrikken van wat we tegen onszelf zeggen. En waarom eigenlijk? Waarom zou je er niet voor kiezen om fijne dingen tegen jezelf te zeggen in plaats van jezelf steeds onderuit te halen? Wie wordt daar beter van? Jij niet, je partner en kinderen niet en de wereld om je heen niet. Stop daar dus mee en zie jezelf voor wie je bent: een fijn en liefdevol mens!

Zullen we afspreken dat we voortaan wat liever voor onszelf zullen zijn?


In mijn nieuwste magazine van The Big Support staat een artikel over de kracht van taal. Download deze gratis via https://www.thebigsupport.nl/inspiratie



2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven